Złota Jagoda

Brusznica w ogródku

marketing_yq030v9g — Fri, 21 Mar 2025 16:32:33 +0000

Borówka brusznica – biologia, uprawa

Borówka brusznica, zwana inaczej borówką czerwoną, (Vaccinium vitis-idaea), występuje na obrzeżach i w rzadkich lasach północnej strefy klimatu umiarkowanego. Jest to zimozielona krzewinka, wysokości do 30 cm, rodząca czerwone, kuliste, drobne owoce. Są one lekko kwaśne, mało przydatne do bezpośredniego spożycia, ale cenne dla przetwórstwa. Jagody brusznicy zawierają znaczne ilości cukrów i kwasów organicznych, żelaza, glikozydów, witamin. Występują w nich również substancje lecznicze – suszone owoce polecane są w przypadkach przeziębień, zakażeń bakteryjnych.

Brusznica jest wieloletnią krzewinką, w okres owocowania wchodzi w 2-3 roku życia, kwitnie i owocuje dwukrotnie. Pierwsze dojrzewanie jagód przypada w sierpniu, drugie (obfitsze) w połowie października.

Wymagania borówki brusznicy co do kwasowości gleby, zawartości materii organicznej i dostępności wody są podobne jak borówki wysokiej. Borówka wymaga gleb kwaśnych(pH 3,4-4,5), próchnicznych, umiarkowanie wilgotnych. Na stanowisku przeznaczonym pod brusznicę trzeba dokładnie usunąć chwasty. Glebę piaszczystą wzbogacamy torfem kwaśnym (może być kompost z igliwia) w ilości 50l/m2. Glebę ciężką, o wysokim pH przygotowujemy inaczej: usuwamy ok. 30cm podłoża, następnie rozkładamy folię (z kilkoma dziurami na każdy m2) i wypełniamy mieszaniną torfu kwaśnego i piasku.

Najlepiej sadzić 2 letnie krzewinki borówki. Rośliny sadzimy rzędami lub w formie rabaty. Na 1m2 rabaty sadzimy 9 sadzonek, przy uprawie rzędowej rośliny sadzimy co 25cm, pomiędzy rzędami zostawiamy ok. 70cm. Posadzone rośliny podlewamy obficie a następnie rozsypujemy ściółkę organiczną – najlepsza jest z kory sosnowej.

Krzewinki brusznicy mają płytko zalegający system korzeniowy, zachodzi tu również jak u pozostałych wrzosowatych, zjawisko mikoryzy, czyli współżycia rośliny z grzybami. Grzyby pomagają borówkom pobierać wiele niedostępnych w inny sposób składników mineralnych, dlatego też brusznica nie wymaga znaczącego nawożenia mineralnego. Co więcej wysokie dawki azotu mogą powodować przemarzanie roślin zimą i sprzyjają rozwojowi chorób grzybowych. Nawóz wieloskładnikowy podany 2 razy po 3g/m2 stanowi w pierwszych latach funkcjonowania rabaty wystarczającą dawkę.

Borówka brusznica jest rośliną długowieczną, ale w 7 lub 8 roku uprawy należy przeprowadzić odmłodzenie plantacji. Polega to na skróceniu pędów do około 5 cm z pozostawieniem kilku listków.

Brusznica jest uważana za roślinę mrozoodporna i w warunkach Polski dobrze znosi bezśnieżne, mroźnie zimy. Pewne zagrożenie stanowią przymrozki wiosenne mogące uszkadzać kwiaty – można rośliny chronić okrywając je włókniną ogrodniczą,

Wiedza o występowaniu chorób i szkodników jest stosunkowo nikła, ale z obserwacji wynika, że nie ma zbyt wielkich problemów w tym zakresie. Chciałby tylko zwrócić uwagę na unikanie przenawożenia i zalewania nadmiarem wody – z brusznicą nie będzie problemów grzybowych jeśli nie będziemy nadgorliwi.

Artykuł Brusznica w ogródku pochodzi z serwisu Złota Jagoda.

Żurawinowa rabata

marketing_yq030v9g — Fri, 21 Mar 2025 16:24:23 +0000

Uprawa żurawiny wielkoowocowej

Żurawina w Polsce występuje w borach bagiennych i na torfowiskach wysokich, jest to żurawina bagienna. W Ameryce Północnej występuje jej kuzynka żurawina wielkoowocowa i to od niej wywodzą się odmiany uprawne.

Żurawina należy do rodziny wrzosowatych, jest płożącą się krzewinką. Wytwarza dwa rodzaje pędów: długopędy i wyrastające z nich ku górze krótkopędy. Długopędy osiągają długość do 2 metrów – umożliwiają roślinie powiększanie areału, a poprzez szczelne przykrywanie powierzchni hamują rozwój chwastów. Krótkopędy to inaczej pędy owoconośne – na nich rozwijają się kwiaty a następnie owoce. Liście są zimozielone, żyją 2-3 lata. Korzenie są bardzo drobne i nie mają włośników, z tego powodu bardzo istotne są mikoryzy, czyli konieczne współżycie korzeni z grzybami.

Kwiaty dobrze zapylają się pyłkiem tej samej odmiany. Jednak krzyżowe zapylenie pyłkiem innej odmiany przez pszczoły lub trzmiele korzystnie wpływa na wielkość i jakość plonu.

Owocem jest mięsista jagoda, w środku znajdują się komory powietrzne, które umożliwiają owocom pływanie – wykorzystywane jest to na dużych plantacjach do ich zbioru. Żurawina należy do roślin długowiecznych. Plantację można użytkować przez kilkadziesiąt lat.

Powodzenie uprawy żurawiny zależy przede wszystkim od wyboru i właściwego przygotowania stanowiska. Najwłaściwszym siedliskiem dla tej rośliny są wilgotne, kwaśne gleby bagienne. Można ją również uprawiać na glebach piaszczystych jeśli mają właściwy odczyn (pH w H2O 4-5). Żurawina nie toleruje suszy i upałów.

Właściwa gleba jest rzadkością, pozostaje więc adaptacja gleby do uprawy żurawiny:

Na wyznaczonym zagonie, szerokości około 1m, zdejmujemy łopatą 20-30cm warstwę gleby.
Dno i boki zagłębienia wykładamy folią.
Folię przebijamy w 4-5 miejscach na każdym metrze kwadratowym.
Wypełniamy rabatę mieszaniną kwaśnego torfu i piasku w proporcji 1:1.
Nawilżamy podłoże i wyrównujemy powierzchnię.
Sadzimy przygotowane sadzonki żurawiny w ilości 5 sztuk na metr kwadratowy.
Napiaszczamy zagon żurawiny piaskiem. Polega to na równomiernym rozsypaniu jasnego piasku za pomocą sita lub skrzynki z dziurkowanym dnem. Warstwa piasku powinna mieć grubość 3-4cm. Piasek chroni glebę przed przesuszaniem i przegrzewaniem.

Żurawina ma niskie wymagania pokarmowe, wręcz nie toleruje przenawożenia. Łyżka stołowa nawozu wieloskładnikowego na 1m2 (np. nawóz do borówki), podana 2-3 razy w sezonie powinna wystarczyć.

Żurawina najlepiej zimuje pod śniegiem. Problemem mogą być surowe i bezśnieżne zimy, należy wtedy przykryć rabatę żurawinową kilkoma gałęziami z sosny lub świerka.

Chwasty usuwamy z zagonu kilka razy w roku, aby nie dopuścić do silnego przerośnięcia gleby.

Raz na 2-3 lata dobrze jest powtórzyć zbieg napiaszczania żurawiniska, uzyskamy dzięki temu odmłodzenie krzewów i lepsze przerośnięcie podłoża przez korzenie.

Oczywiście od czasu do czasu należy rabatę podlewać, jednak wbrew obiegowym opiniom nie należy robić z żurawiniska bagna. Wystarczy jej umiarkowana wilgotność, korzeniom i grzybom mikoryzowym potrzebny jest również tlen.

Rabata podlana, wypielona, napiaszczona, zaopatrzona w nawozy… pozostaje zbiór owoców. Przeciętnie z 1m2 uzyskuje się 2-3kg owoców, można je przeznaczyć na soki, nalewki, konfitury – dwie ostatnie pozycje sprawdzałem, żurawina wychodzi w nich wspaniale.

Krzysztof Botul

Artykuł Żurawinowa rabata pochodzi z serwisu Złota Jagoda.

Jagoda kamczacka

marketing_yq030v9g — Fri, 21 Mar 2025 16:21:02 +0000

Jagoda kamczacka (Lonicera kamtschatica)

Inne nazwy: suchodrzew jadalny, suchodrzew siny (błękitny) – należy do rodziny przewiertniowatych. Pochodzi z północno-wschodniej Azji.

Krzewy są bardzo wytrzymałe na mróz, znoszą zimą temperaturę do -45oC. Suchodrzew jest rośliną długowieczną, może owocować nawet 35 lat. Dorasta do 2 m wysokości, ma zwarty, wzniesiony pokrój, krzewy są dobrze rozgałęzione i obficie ulistnione.

Kwitnie w pierwszej połowie kwietnia. Na krótkiej szypułce znajdują się dwa zwisające białożółte kwiaty o długości ok. 1,5 cm.

Owoce to mięsiste, wydłużone pestkowce o fioletowoniebieskiej barwie, pokryte woskowym nalotem. Osiągają długość 2 – 3 cm i grubość do 1 cm. Są soczyste, mają słodko-kwaśny smak z charakterystyczną goryczką. Dojrzewają bardzo wcześnie – już od połowy maja. W pełni owocowania zbiera się 2-6 kg jagód z krzewu.

Wymagania

Najlepsze są słoneczne stanowiska, a gleby średniozwięzłe, żyzne, piaszczysto-gliniaste i gliniasto-piaszczyste o słabo kwaśnym (pH 5,5-6,5) odczynie. Gleby mniej żyzne (piaszczyste) należy wzbogacać w materię organiczną dobrze rozłożonym obornikiem, kompostem, lub substratem torfowym w ilości 15-20litrów/roślinę

Jagoda kamczacka jest obcopylna, dlatego należy posadzić przynajmniej dwie odmiany, najlepiej jesienią lub wczesną wiosną. Rośliny sadzimy w rozstawie 1 do 1,5m.

Glebę wokół roślin dobrze jest przykryć ściółką, np. z trocin, kory, zrębków.

Nawożenie organiczne rozłożonym obornikiem lub kompostem (ok. 10-15litrów/roślinę) powtarzać jesienią co 2-3 lata. Można tez stosować nawozy mineralne wieloskładnikowe w ilości 5g w pierwszych latach i 15 gram/roślinę przy starszych krzewach.

W pierwszych latach uprawy wykonujemy jedynie cięcie sanitarne. Naturalnie zagęszczające się krzewy nie wymagają cięcia formującego w pierwszych 5 latach uprawy. Usuwanie starych pędów rozpoczynamy dopiero w latach następnych

Zastosowania owoców:

Przede wszystkim do spożycia w stanie świeżym. Można również wykonywać dżemy, soki, mrozić i suszyć. Owoce zawierają wiele składników biologicznie aktywnych, o własnościach wzmacniających, antyseptycznych i odtruwających organizm.

Artykuł Jagoda kamczacka pochodzi z serwisu Złota Jagoda.

Cięcie krzewów borówki

marketing_yq030v9g — Fri, 21 Mar 2025 16:13:10 +0000

Cięcie młodych krzewów

Jednym z pierwszych zabiegów agrotechnicznych, jakim poddaje się plantację, jest cięcie krzewów.

W pierwszym roku po posadzeniu niezbędnym zabiegiem jest usunięcie kwiatów. Chodzi o to, aby nie dopuścić krzewów do owocowania. Wykonanie tego zabiegu rzutuje na wzrost roślin i ich prawidłowy rozwój w dalszych latach.

Rośliny sadzone jesienią pierwszy raz powinny zostać przycięte wiosną następnego roku. Zaraz po posadzeniu tnie się rośliny posadzone na wiosnę.

Właściwie wykonane cięcie pobudza krzew do prawidłowego wzrostu i zmniejsza jego rozmiary. Uzyskane w ten sposób silne przyrosty staną się szkieletem krzewu w kolejnych latach. Najkorzystniej, jeśli te młode przyrosty wyrastają u podstawy krzewu.

W przypadku roślin rozmnażanych wegetatywnie zaleca się wykonanie cięcia modelującego koronę i kształt krzewu oraz cięcia sanitarnego. Usuwa się najcieńsze pędy z dolnej części rośliny oraz pędy zaburzające prawidłowy pokrój krzewu. Zawsze wycina się pędy chore i suche oraz przemarznięte wierzchołki pędów.

U odmian słabo rozkrzewiających się i nadmiernie rozgałęzionych w części wierzchołkowej rozcina się silne młode pędy. Tnąc krzewy o tendencji do silnego wykładania się, należy usunąć zewnętrzną część, nadając im w ten sposób wzniosły pokrój. U odmian słabo krzewiących się, o pokroju wzniosłym wycina się wewnętrzną część rośliny, przez co rozluźnia się wnętrze krzewu i przyczynia do jego rozłożenia w pokroju.

Wpływ terminu cięcia na rośliny

Krzewy mogą być cięte jesienią lub wiosną. Cięcie jesienne może pobudzić krzew do wzrostu, a to może być niekorzystne ze względu na jesienne przymrozki. Taki zabieg trzeba często powtórzyć na wiosnę, wówczas usuwa się przemrożone, chore czy uszkodzone mechanicznie pędy. Z tego względu większość osób decyduje się na cięcie wiosenne. Wówczas w pierwszej kolejności wykonuje się cięcie sanitarne, czyli usuwa pędy chore, suche, złamane czy przemrożone. Dalsze cięcie uzależnione jest już od wielu czynników, jak wielkość rośliny, odmiana, siła wzrostu.

Młode rośliny powinny być silnie cięte, to bowiem stymuluje wyrastanie nowych pędów. U roślin o słabo rozbudowanym systemie korzeniowym zalecane jest wycięcie nawet połowy pędów. U odmian silnie krzewiących się wystarczy wycięcie pędów w 30%. Ta wycięta masa stanowi zarówno część sanitarną, jak i szkieletowo – twórczą. Rośliny obrodzą szybciej w owoce, jeśli będą poddawane cieciu zachowawczemu w pierwszych latach po posadzeniu; nie cięte szybko się zestarzeją.

Cięcie owocujących plantacji borówki

W 6. roku po posadzeniu krzewy wchodzą w pełnię owocowania. Są już w pełni wykształcone, mają odpowiedni pokrój i wielkość. Najlepszym terminem cięcia jest przedwiośnie. Powinno się wówczas wycinać około 30% masy pędów.

Cięcie krzewów owocujących polega na takim usuwaniu najstarszych pędów, aby prześwietlić koronę krzewu, usuwa się wtedy również pędy chore, uszkodzone, cienkie – mocno rozgałęzione zwłaszcza w dolnej części krzewu. Ważne, aby zagęszczenie pędów w koronie rośliny było jak najmniejsze. Prawidłowe i systematyczne cięcie ma na celu uzyskanie krzewów o luźnej budowie, w strukturze, których dominują pędy młodsze niż 4-letnie. A to jest gwarantem uzyskania dobrej jakości owoców.

Przystępując do cięcia krzewów należy wziąć pod uwagę odmianę, do której one należą. Długie, wychylone ku ziemi pędy krzewów należących do odmian silnie rosnących, o luźnym rozkładającym się pokroju powinny być koniecznie skracanie. U odmian silnie rozkrzewionych wycina się cały pęd albo nie tnie wcale. Można również starannie wyczyścić podstawę krzewu ze wszystkich drobniejszych pędów. Odmiany o pokroju wzniesionym należy silnie ciąć stymulując dalszy ich wzrostu. Jako cięcie uzupełniające można usunąć pędy i rozgałęzienia skierowane do wnętrza krzewu, rozluźniając w ten sposób naturalnie zwartą bryłę krzewu. Odmiany o zwartej bryle krzewu, dające u podstawy niewiele młodych przyrostów poza cięciem zasadniczym, powinny zostać poddane dodatkowo cięciu uzupełniającemu. Polega ono na skróceniu najbardziej rozchylających się pędów. Odmiany bardzo plenne z dużą ilością pędów, należy tak przyciąć, aby dostatecznie prześwietlić koronę krzewu. Najlepszym wyjściem może się okazać cięcie umiarkowane.

Zupełnie inne znaczenia ma drastyczne cięcie nazywane odmładzaniem plantacji. Zabieg ten polega na wycięciu całych rzędów krzewów kilkanaście centymetrów nad ziemią.

Artykuł Cięcie krzewów borówki pochodzi z serwisu Złota Jagoda.

Plantacja borówki

marketing_yq030v9g — Sat, 21 May 2016 12:48:00 +0000

1. Dlaczego borówka?

Borówka cieszy się dużym zainteresowaniem plantatorów i konsumentów z powodu smacznych, atrakcyjnych jagód. Krzewy mogą być uprawiane na glebach mineralnych i organicznych. Gleby mineralne IV, V, a nawet VI klasy bonitacyjnej są dobrym siedliskiem dla borówki. W Polsce mamy duży udział tych gleb. Plantacja borówki może być dobrym pomysłem na wykorzystanie ich potencjału, jako źródło dodatkowych dochodów dla małych plantatorów, lub jako podstawa funkcjonowania większego gospodarstwa.

2. Biologia

Borówka wysoka, czasem nazywana amerykańską, pochodzi z Ameryki Północnej. Jako gatunek należy do rodziny wrzosowatych. Krzewy osiągają wysokość do 3m.

Pędy są wzniesione, wyrastają z pąków u podstawy krzewu, jednoroczne są zielonkawe. W następnych latach pokrywają się spękaną korowiną. Borówka kwitnie w drugiej połowie maja, jagody dojrzewają od lipca do końca września. Korzenie są bogato rozgałęzione, ale zalegają bardzo płytko – stąd wynika konieczność zwrócenia uwagi na wilgotność gleby.

3. Wymagania glebowe i klimatyczne

Borówka wysoka rośnie na glebach próchnicznych, dostatecznie wilgotnych i silnie kwaśnych – pH od 3,8 do 4,5 (mierzone w KCl). Zawodzi na glebach zwięzłych, zasadowych i suchych. Preferuje stanowiska ciepłe, słoneczne, w miarę możliwości osłonięte od wiatrów (żywopłoty). Zawartość próchnicy w glebie powinna wynosić minimum 3,5%. Poziom wody gruntowej powinien znajdować się na głębokości 40-60cm, jeżeli woda znajduje się głębiej może być konieczne nawadnianie. Borówka nie znosi gleb zalewanych, przy dłuższym podtopieniu zamierają korzenie. Krzewy, w zależności od odmiany, znoszą mrozy w zakresie od -25 do -34 oC. Przy niższych temperaturach mogą zmarznąć pędy wystające ze śniegu, ale po przycięciu borówka szybko odbudowuje koronę.

4. Odmiany – materiał szkółkarski

Plantację borówki zakłada się na wiele lat, dlatego bardzo ważny jest dobór odmian i jakość sadzonek.Obecnie na polskim rynku dostępnych jest wiele odmian, z czego ponad połowa uprawiana jest na niewielką skalę. Odmiany te powstały w wyniku licznych prac hodowlanych. Są zróżnicowane pod względem cech morfologicznych. Różnią się między sobą porą dojrzewania, pokrojem krzewów, wielkością, kształtem i smakiem owoców, wielkością i kształtem liści, wymaganiami co do siedliska i niezbędnych zabiegów.

Dobór odmian jest uzależniony od wielu czynników (głównie siedliskowych, ale i przeznaczenia wyprodukowanych owoców) i powinien być skonsultowany z osobami posiadającymi doświadczenie w tej kwestii. Obecnie produkowane owoce przeznaczone są na rynek owoców świeżych albo dla przetwórstwa. Niezależnie do tego czy jest to mała przydomowa działka, czy duża plantacja korzystne jest posadzenie kilku odmian, dojrzewających w różnym czasie, począwszy od najwcześniejszych na początku lipca, a skończywszy na późnych owocujących pod koniec września.

Tradycyjnie odmiany borówki dzieli się na wczesne, średnie i późne. W grupie wczesnych godne polecenia są: Earliblue, Patriot, Duke, Spartan. Do średnich należą: Bluecrop, Toro, Bluegold. Wśród późnych można wyróżnić Nelsona, Chandlera, Brigittę, Darrowa. Można jeszcze zwrócić uwagę na grupę odmian bardzo późnych, do których należą Lateblue i Elliot. Od wielu lat podstawę plantacji w Polsce i na świecie stanowi odmiana Bluecrop, jej udział wynosi ponad 50%.

5. Przygotowanie pola

Przed założeniem plantacji należy określić kwasowość gleby, jeżeli okaże się, że pH jest wyższe od wymaganego, to należy to skorygować przez siarkowanie.

Zabieg ten należy wykonać rok przed założeniem plantacji. Orientacyjnie w celu obniżenia pH o jedną jednostkę należy zastosować 1t siarki pylistej na 1ha. Gleby mineralne wymagają wzbogacenia w próchnicę. Wykonuje się to poprzez wyoranie bruzd (szerokość 50-60cm, głębokość ok.30cm) i wypełnienie ich materią organiczną.

Najlepsze są kompostowane trociny z drzew iglastych i torf kwaśny, ale przy ich braku można posiłkować się innymi materiałami organicznymi. Wsypane materiały należy wymieszać dokładnie z glebą. Dodatkowo można jeszcze zastosować podsypkę z torfu kwaśnego w ilości 10-20 litrów pod krzew

6. Sadzenie krzewów

Najlepszymi sadzonkami są rośliny 2-3 letnie, nie poleca się roślin jednorocznych, gdyż wymagają szczególnej opieki po posadzeniu.

Plantację można zakładać zarówno wiosną jak i jesienią. Rośliny sadzone jesienią (wrzesień-początek października) zdążą jeszcze powiększyć bryłę korzeniową. Z kolei sadzenie wiosenne pozwala uniknąć potencjalnych uszkodzeń mrozowych.

Rozstawa rzędów i odległości między krzewami powinny zamknąć się odpowiednio: 3-3,5m dla rzędów i 0,8-1,2m między krzewami.

Borówka jest rośliną, w dużym stopniu samopylną, ale dobrze jest posadzić na plantacji 2 odmiany – zapylenie krzyżowe daje owoce lepszej jakości

7. Nawożenie i nawadnianie

W porównaniu do innych roślin sadowniczych borówka ma stosunkowo umiarkowane potrzeby nawozowe.. Jej nawożenie, ze względu na płytki system korzeniowy, powinno zostać podzielone na 3 – 4 dawki w ciągu roku.

Nawożenie borówki to głównie zaopatrzenia jej w azot niezbędny do intensywnego wzrostu. Nawożenie azotem w orientacyjnej dawce 30 – 50 kg /ha powinno być stosowane posypowo przy użyciu siarczanu amonowego w ciągu okresu wegetacji i mocznika – późną jesienią, po zakończeniu wegetacji. Jeśli stosowana jest fertygacja to dodawany azot powinien być zbilansowany z nawożeniem posypowym. Posypowe podawanie nawozów zawierających azot należy zakończyć najpóźniej na początku lipca.

Po zakończeniu nawożenia posypowego, gdy na krzewach jeszcze są zielone liście, wskazane jest wykonanie przynajmniej jednego dolistnego zabiegu mocznikiem.

Innym ważnym składnikiem nawożenia jest magnez, którego braki są szczególnie widoczne na glebach lekkich. Nawożenie magnezem powinno odbywać się jednorazowo w orientacyjnej dawce 20 – 80 kg/ ha w zależności od stopnia zasobności gleby.

Nawożenie fosforem i potasem odbywa się jednorazowo przed założeniem plantacji i przez kilka lat z reguły nie ma konieczności ponownego ich stosowania. Po kilku latach, w zależności od stopnia zasobności gleby, można zastosować superfosfat i siarczan potasu; oba te nawozy stosuje się jesienią. Nawozy zawierające w swoim składzie formy chlorkowe, podobnie jak nawozy wieloskładnikowe, powinno się używać tylko jesienią.

Nawożenie borówki należy oprzeć na analizach gleby i analizach materiału roślinnego. Dopiero w oparciu o te dwie analizy i lustrację plantacji można racjonalnie nawozić borówką

Na większości plantacji powinno być założone nawadnianie. Najczęściej będzie to nawadnianie kroplowe, w postaci ciągów węży z kroplownikami o ustalonej przez producenta rozstawie otworów i wydatku wody. Częstym błędem popełnianym przy nawadnianiu jest instalacja ciągu z kroplownikami w rozstawie identycznej z rozstawą roślin w rzędzie (np. krzewy są co 1m, więc kroplowniki również są co 1m). Jest to błąd! Należy dążyć do tego, aby cały rząd z krzewami był nawilżony. Umożliwi to swobodny rozwój systemu korzeniowego borówki. Na glebach lżejszych pożądane są kroplowniki w rozstawie 30cm, a na cięższych 50cm. Bardzo ważna jest jakość wody! Woda twarda, o wysokim pH, z dużą zawartością żelaza, wapnia, powinna być uzdatniana.

8. Pielęgnacja roślin

Podstawowym zabiegiem pielęgnacyjnym na plantacji jest cięcie roślin. W pierwszych 3-4 latach będzie to cięcie sanitarne polegające na usuwaniu pędów uszkodzonych, obumarłych, itp. Kolejnym rodzajem cięcia jest cięcie prześwietlające, które ma na celu pobudzeniu krzewu do tworzenia silnych pędów jednorocznych i zapewnienie stałości plonowania. Usuwać należy stare pędy (3-4letnie) i regulować ilość pędów młodych. Młode pędy z dużą ilością paków kwiatowych, należ skrócić o 1/3. Cięcie plantacji najlepiej jest wykonać wczesną wiosną, w marcu, lub na początku kwietnia.

Kolejnym zabiegiem wpływającym a krzewy jest ściółkowanie plantacji. Najlepsze materiały to kora i trociny z drzew iglastych, w razie ich braku można stosować inne materiały organiczne (kompost z liści dębowych, trociny z liściastych, igliwie). Na młodych plantacjach rzędy ściółkuje się zaraz po posadzeniu krzewów, na starszych – jesienią co dwa lata.

Zabieg ten jest istotny z wielu względów. Wzbogaca glebę w próchnicę, obniża jej temperaturę, wpływa na lepszy bilans wodny, zmniejsza zachwaszczenie.

9. Choroby i szkodniki

W warunkach Polski najgroźniejszą chorobą jest zgorzel pędów. Porażone pędy należy wycinać i usuwać z plantacji.

Przy wilgotnej pogodzie może również wystąpić szara pleśń. Jednym z profilaktycznych zabiegów jest silne prześwietlanie krzewów, które ułatwia wysychanie liści i pędów.

Plantacje borówki narażone są na obgryzanie przez zwierzynę (zające, sarny), dlatego powinny być ogrodzone.

W ściółce, pod krzewami mogą pojawić się nornice i myszy, dlatego dobrze jest umieścić na plantacji 3-4 metrowe żerdzie z poprzeczką, na której będą mogły siadać ptaki drapieżne. Przy masowych pojawach szkodników należy je zwalczać poprzez wkładanie zatrutej przynęty do nor.

Z owadów na borówce mogą wystąpić mszyce, owocówka boróweczka, szpeciele, chrabąszcze – są to jednak pojawy sporadyczne.

10. Zbiór owoców

Odmiany borówki dojrzewają od początku lipca do końca września, przeciętnie z jednej odmiany zbiera się owoce przez 2-4 tygodnie. Do zbiorów przystępuje się kilka dni (5-7) po uzyskanie przez nie typowego dla odmiany zabarwienia.

Owoce dojrzewają nierównomiernie i dlatego zbiera się je 3-4 razy w kilkudniowych odstępach. Owoce można przetrzymać w zwykłej chłodni przez kilka kilkanaście dni.

Autor: Krzysztof Botul

Artykuł Plantacja borówki pochodzi z serwisu Złota Jagoda.

Borówka na działce

marketing_yq030v9g — Thu, 05 May 2016 12:18:00 +0000

Wiele osób posiadających działkę decyduje się na posadzenie krzewów borówki. Roślina ta nie jest trudna w uprawie, należy jednak spełnić kilka warunków i odpowiednio się do tego przygotować, aby osiągnąć zadowalające efekty.

Borówka wysoka (amerykańska) pochodzi z Ameryki Północnej. Krzewy dorastają do 2 m wysokości i do 2,5 m rozpiętości.

Plon 3 – 7 kg z krzewu (zależy to oczywiście od odmiany i kondycji krzewu).Owoce są kuliste, spłaszczone, barwy czarnej lub fioletowej z niebieskim nalotem o dużej średnicy od 10 do 25 mm. Owoce aromatyczne, smakują jak czarne jagody, dojrzewają od połowy lipca (odmiany wczesne) do końca września (odmiany późne). Większość odmian borówki wysokiej jest samopylna, ale wyższe plony uzyskuje się z zapylenia krzyżowego i dlatego na działce należy posadzić kilka różnych odmian. Borówka wymaga gleb lekkich, ciepłych, z dużą zawartością próchnicy, o bardzo niskim pH. Optymalny zakres kwasowości gleby to 3,5 – 4,5.

Dokonując wyboru miejsca do posadzenia borówki należy zwrócić uwagę na miejsce nasłonecznione i osłonięte. Krzewy powinny być sadzone w grupach, nie zaś w rządku wzdłuż płotu. Bardzo dobrym miejscem jest ogródek kwaśny, w towarzystwie rododendronów, azalii i wrzosów, gdyż wszystkie te rośliny mają podobne wymagania. Dokonując wyboru odmian powinno się wybrać przynajmniej kilka krzewów odmian o różnej porze dojrzewania. W ten sposób można sobie zapewnić zbiory owoców przez maksymalnie długi czas. Do uprawy amatorskiej bardzo dobrymi odmianami są: Earliblue, Spartan, Patriot, Bluejay. Ze środkowego okresu dojrzewania najlepszą odmianą jest Bluecrop, ale równie godne polecenia są odmiany takie, jak Bluegold, Berkeley, Sierra czy Brigitta. Z odmian późnych polecane są Herbert, Darrow, Nelson, Lateblue, Elliot.

Po dokonaniu wyboru odmian i miejsca, należy przygotować podłoże do posadzenia krzewów. Jeśli działka zlokalizowana jest na terenie leśnym w towarzystwie drzew iglastych, borówka z reguły będzie się tam dobrze czuła. Więcej pracy wymaga przygotowanie ziemi na działce z glebą żyzną, zwięzłą, gliniastą lub ilastą.

W pierwszym przypadku wykopuje się dołek o średnicy ok. 50-60cm i głębokości ok. 30-40cm i wypełnia go do połowy mieszaniną torfu kwaśnego z mieloną korą sosnową i odrobiną wykopanej ziemi. Umieszcza krzew borówki, który przed wyjęciem z doniczki powinien być dokładnie podlany.

Jeśli natomiast gleba na działce jest ciężka i gliniasta należy zrobić coś w rodzaju wielkiej doniczki zakopanej w ziemi. Wykopany dołek wykłada się folią, na dnie robi kilka małych otworów, którymi będzie mógł odpłynąć nadmiar wody opadowej. Wnętrze dołka wypełnia taką samą mieszaniną torfu kwaśnego z korą sosnową.

Po umieszczeniu rośliny w dołku wypełnia się przestrzeń pomiędzy krzewem a brzegiem dołka resztą wcześniej przygotowanej mieszaniny. Po posadzeniu nie należy ugniatać i udeptywać podłoża wokół borówki, należy ją za to intensywnie podlać.

W roku sadzenia krzewów borówki usuwa się kwiaty oraz drobne, cienkie pędy znajdujące się u nasady krzewu. Unikać należy skracania silnych, nie rozgałęzionych, jednorocznych pędów. W czasie wegetacji borówka wymaga regularnego podlewania. Borówka na płytki system korzeniowy, który rozrasta się płasko tuż pod powierzchnią gleby. Taki system korzeniowy na lekkiej glebie naraża rośliny na przesychanie. Dlatego ważne jest jej regularne podlewanie. Borówka jest najbardziej wrażliwa na braki wody podczas intensywnego, wiosennego wzrostu oraz przy dojrzewających owocach. W tym czasie podlewanie można połączyć z nawożeniem. Stosując jedną łyżkę stołową siarczanu amonu na 10 litrów wody wykorzystywanej do podlewania, zapewnia się borówce wystarczające nawożenie azotowe, nawet przy stosowaniu co 2 tygodnie. Nawożenie potasem i fosforem zapewni jednorazowe jesienne zastosowanie azofoski, polifoski lub innego bezwapniowego nawozu wieloskładnikowego. Osoby, które chcą uniknąć dobierania pojedynczych składników mogą zaopatrzyć się w nawóz…. do borówki (3g/młody krzew, 15g/dojrzały krzew). Po posadzeniu bardzo wskazane jest ściółkowanie wokół roślin. Najlepszym materiałem do ściółkowania jest mielona kora sosnowa. W uprawie amatorskiej nie stosuje się żadnej ochrony chemicznej. Nawet jeśli sporadycznie wystąpią jakieś szkodniki, to można je zebrać i zniszczyć, a ich ewentualna obecność nie jest w stanie wpłynąć negatywnie ani na wzrost krzewów, ani na jakość plonów.

Właściwa pielęgnacja krzewów z reguły uniemożliwia występowanie chorób w takim nasileniu, które mogłyby mieć wpływ na wzrost i plon krzewów. Zaobserwowane chore pędy po prostu się wycina i pali.

Wczesną wiosną, przed rozpoczęciem wegetacji, należy przeprowadzić cięcie krzewów.

U młodych roślin usuwa się jedynie końce pędów uszkodzonych przez mróz, oraz pędy nisko położone, płożące przy ziemi. Od 4 – 5 roku zaczyna się cięcie prześwietlające, by pobudzić wzrost krzewu i zapewnić stałość plonowania (owoce na pozostałych pędach będą dorodniejsze).

Nie spieszmy się ze zrywaniem owoców, po przebarwieniu się powinny jeszcze dojrzewać co najmniej 5 dni. W tym czasie owoce znacznie zwiększą swoją masę i wzrasta w nich zawartość cukrów.

W uprawie amatorskiej nie stosuje się żadnej ochrony chemicznej. Nawet jeśli sporadycznie wystąpią jakieś szkodniki, to można je zebrać i zniszczyć, a ich ewentualna obecność nie jest w stanie wpłynąć negatywnie ani na wzrost krzewów, ani na jakość plonów.

Artykuł Borówka na działce pochodzi z serwisu Złota Jagoda.